Lastest News

ၾကြေရာက္လာသူအေပါင္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစခင္ဗ်ာ...

Wednesday, January 6, 2010

The End Of My Computer Is Shut Down !



7.1.2010
မေန႔က ကၽြန္ေတာ္ စာေရးသူတစ္ေယာက္ ည သန္းေခါင္းယံ (12 : 00 )ထိ တိုင္ပတ္ေနတယ္။ တျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေလးတစ္ခုေပၚလာလို႔ ခ်ေရးမယ္ၾကံတယ္။ စာရြက္နဲ႔ ေဘာပင္ကုိ သံုးၿပီးေရးလိုက္ရင္လဲ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ Blog ေပၚေရာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လဲ Blog ေလးကိုဖြင့္မယ္ၾကံလုိက္တယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ 10 နာရီမထိုးခင္ေလာက္ေပါ့။

Ping ေခါက္ၾကည့္ေတာ့ မဟန္မွန္းေတာ့သိတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ conn တက္ေတာ့တက္လာမွာပါဆိုၿပီး ဖြင့္လုိက္တယ္။ ေဘာ္ဒါတို႔ေရ ကၽြန္ ေတာ္ရဲ႕ Mozilla Firefox ရဲ႕ Home Page မွာ Google တင္ထားတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ Mozilla Firefox ကိုဖြင့္လုိက္တယ္။ တက္မလာဘူး။ အဲတက္ေတာ့တက္လာတယ္။ ဘာတဲ့ " The Connection has time out " ပါ။ Try Again ေပါ့ဗ်ာ ။ း)

စိတ္ကမေလ်ာ့ေသးဘူး။ အေတြးေလးက ေကာက္မေရးရင္ လစ္ေတာ့မွာ။ ဒီအေတြးမ်ိဳးက တစ္လတစ္ၾကိမ္ေပၚခဲတယ္။ ငါ့ရဲ႕ Modem မ်ားလစ္တာလားလို႔ေပါ့။ ေတြးေနတုန္းရွိေသးတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဖုန္းလာတယ္ " အစ္ကို ေကာ္နက္ရွင္ေကာင္းလားတဲ့ " ဟိဟိ ေျပာလိုက္ပါတယ္ " သူသိပ္ေနမေကာင္းဘူးလုိ႔ " ။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ ေသခ်ာပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္စက္လဲမစုတ္ဘူး ။ ဟိုကကုိမေကာင္းတာ း)

အဲ ကိုေရႊ Gtalk ကလဲ သေဘာေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ အကြဲအျပဲေတြၾကားကကုိ တက္လာေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ရန္ကုန္က ေဘာ္ဒါေတြလွမ္းေမး ၾကည့္တယ္။ " Hi " .... 3 min ေလာက္ၾကာေတာ့ ေပၚလာတယ္ "Hi par byar " .. ေမးလိုက္တယ္ " min doe si conn kg lar kwa "
5 min ၾကာေသာအခါ .... " kg buu " း)

ဒါေပမယ့္ အရမ္းေရးခ်င္ေနတာကို စိတ္ကလဲ မရရင္ အရမ္းလုပ္ခ်င္ေသးတယ္။ စိတ္ကလဲ တိုတက္ပါဘိ။ မနာေလာက္မဲ့ေနရာကို လက္ သီးနဲ႔ ဖြဖြေလးထုလိုက္တယ္ ။ " ဘြတ္ " အဲ.... " ဘုန္း " း)... .. စိတ္ရွည္သည္းခံလမ္းေၾကာင္းမွန္တဲ့ သိပ္ေတာ့မၾကာလုိက္ပါဘူး ။အ လြန္ဆံုးၾကာ ထမင္းတစ္အိုးက်က္ခန္႔ၾကာေသာအခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သြားခ်င္တဲ့ Create Post ေနရာကိုေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။

ကဗ်ာမက် ဘာမက်ဟာေလးေရးလိုက္တယ္။ ပံုေလးကလဲထည့္ခ်င္ေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ဟိုရွာဒီရွာ ပံုကိုေျပာတာေနာ္.. း).. အခ်ိန္သိပ္ေတာ့ မၾကာလို္က္ပါဘူး ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ပံုေလးေတြ႔တယ္။ ပံုက 125 kB အတိက်ေျပာရရင္ (128,975 Bytes) ေပါ့ဗ်ာ ။ Download ဆိုတဲ့အကို ၾကီးက ဟိဟိဆြဲခ်တာ.. အသက္ 80 အဖိုးၾကီးရဲ႕ အတြင္းအားမ်ိဳးနဲ႔ း).. ပံုေလးကို Photoshop မွာ မေတာက္တေခါက္ပညာေလးနဲ႔ ျပင္ လုိက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ပံုေလးကုိ Upload လုပ္လိုက္တယ္။ ပံုေလးကို upload လုပ္ေနတုန္းအေညာင္းအညာေလးဆန္႔ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္ ေရေသးေသာက္ ရႈးရႈးေလးေပါက္ အဲ... ဟိဟိ... ျပန္ထိုင္လုိက္တယ္။ ရၿပီ....

ဒါနဲ႔ Save Now နားမွာဘာေလးေပၚပါလိမ့္ ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္လိုက္သည္ ... ! Could not contact Blogger.com. Saving and publishing may fail. Retrying... အမ္. ေသေရာ.. publishing လုပ္ေတာ့မယ္ေလ. အဲလိုၾကီးေပၚေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ... သိ၀ူးကြာ Click တယ္ကြာ.. သံုးေလးခ်က္ေလာက္.. ဟိဟိ င့ါဘာမွတ္ေနလဲေပါ့ တစ္ေယာက္ထဲ ေၾကြးေၾကာ္လိုက္တယ္။

ဒီၾကားထဲ ! Problem Loading page က သံုးခါေလာက္ျဖစ္လုိ႔ Resend နဲ႔ Trying Again က သံုးခါေလာက္မိတ္ဆက္လိုက္ရေသးတယ္ ဒါနဲ႔ အမဲရိုး တစ္အိုးႏူးစာေလာက္မွာတက္လာတယ္.. ဟိဟိ ဘယ္သူတင္တာမွတ္လို႔လဲ ရရမွာေပါ့.. ဒါနဲ႔ ဒီအတုိင္းေလးထားၿပီး Snooker ခဏေဆာ့ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဗုေဒၶါ.. အိမ္တြင္း 37 မင္း .. အျပင္ 37 မင္း အထက္ေအာက္မင္းေတြ အကုန္ မ ကုန္ၿပီ.. Post က ေနာက္တခုထပ္ေပၚလာတယ္။ ဒီတစ္ပုဒ္ထဲကုိ ႏွစ္ခုၾကီး ... ဟင္း မတက္ႏိုင္ဘူးေလ. တင္ခ်င္တဲ့ ငါကကုိ အျပစ္ေလ.. ဒါနဲ႔ပဲ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ 11 : 50 မွာ Edit Post ကိုႏွိပ္ၿပီး Delete လုပ္ရန္ ျပင္ဆင္လုိက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ loading ဆိုတာေလး တက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပင္ပန္းလာေတာ့ ငိုက္တစ္ခ်က္ ႏိုးတစ္ခ်ုက္နဲ႔ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ 12 : 10 မွာ ထုိကိုေရႊ Loading အား မၾကည့္ခ်င္ေတာ့သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ My Computer ေလးကို Shut Down ခ်ကာ စက္ေတာ္ေခၚခဲ့ပါေတာ့သည္။...


(စာၾကြင္း ... ငါကြလဲ မကြႏိုင္ေတာ့ပါဘူး. အျမန္ျပန္ေကာင္းလာပါေစ.. း) )

စာဖတ္သူတို႔အား အစဥ္ေလးစားလွ်က္....

ေမွ်ာ္လင့္သူ

အလြမ္းသစ္ပင္



ရင္နင့္ေအာင္ ခံစားရေပမယ့္
ခံုမင္တက္မက္စြာ အလြမ္းေတြကို
ငါေသာက္သံုးခဲ့တယ္..

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္နည္းေပမယ့္
ငါ့အေသြးအသားကုိ စေတးၿပီး
ဆက္လက္ရွင္သန္ေနခဲ့တယ္..

မေတာ္လို႔ သီးပြင့္မလာရင္
၀ိဥာဥ္လြင့္ရမယ္မွန္း သိေပမယ့္
ငါခြန္အားေတြ စိုိက္ထုတ္ေနမိတယ္..

ဘယ္အရာမွ မရွင္သန္ႏုိင္ေတာ့တဲ့
ကႏာၱရလြင္ျပင္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္
ငါ့အလြမ္းသစ္ပင္က ....
ရွင္သန္ေနအံုးမွာပါ.


သူမ်ားေတြကုိ ကဗ်ာလဲေကာင္းေကာင္းမေရးတက္ဘူး။ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ျဖစ္ေတာ့မယ္ထင္တယ္။ စာဖတ္သူတို႔ အေနနဲ႔ ဟိုမ ေရာက္ဒီမေရာက္ေလးကုိ သည္းခံဖတ္ေပးပါ။ ရုတ္တရက္ခံစားမႈကို ထုတ္ေဖာ္ေရးသားလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

စာဖတ္သူတို႔အား အစဥ္ေလးစားလွ်က္..

ေမွ်ာ္လင့္သူ

Tuesday, January 5, 2010

ေသြးႏႇင့္ေခြၽးႏႇင့္ ရင္းႏႇီးရယူခဲ့ရသည့္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး



ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ႏႇစ္ပရိေစၧဒၾကာျမင့္စြာကပင္ ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္း၊ ကိုယ့္ၾကငႇာန္းျဖင့္ လြတ္လပ္စြာေနထိုင္ခဲ့ေသာ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ျဖစ္၏။ ယင္းသို႕ေနထိုင္ခဲ့ၾကရာ၌ ပ်ဴေခတ္၊ ပုဂံေခတ္၊ အင္း၀ေခတ္၊ ကုန္းေဘာင္ေခတ္စသည့္ ေခတ္အသီးသီးကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကသည္။

လြတ္လပ္ေရးဆံုး႐ံႈးခဲ့ရျခင္း

ကုန္းေဘာင္ေခတ္ဦးကာလ ၁၈၂၄ ခုႏႇစ္တြင္ နတ္ျမစ္၀ရႇိ ရႇင္မျဖဴကြၽန္းပုိင္ဆိုင္မႈျပႆနာကို အေၾကာင္းျပဳ၍ အဂၤလိပ္-ျမန္မာပထမစစ္ပြဲ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ၁၈၂၆ ခုႏႇစ္တြင္ စစ္ပြဲကို ရႏၲပိုစာခ်ဳပ္ျဖင့္ အဆံုးသတ္ခဲ့ရာ စာခ်ဳပ္အရ ရခိုင္ႏႇင့္တနသၤာရီနယ္မ်ားကို စတင္လက္လႊတ္ခဲ့ရ၏။

တစ္ဖန္ ၁၈၅၂ ခုႏႇစ္တြင္ ခ်န္ပီယံႏႇင့္မိုးနတ္သေဘၤာကပၸတိန္ႏႇစ္ဦးအား ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၀န္က ဒဏ္႐ိုက္ရာမႇ အဂၤလိပ္-ျမန္မာဒုတိယစစ္ပြဲ ျဖစ္ပြားခဲ့ျပန္၏။ မင္းတုန္းမင္း နန္းတက္စတြင္ စစ္ပြဲအဆံုးသတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံေအာက္ပိုင္းေဒသတစ္ခုလံုးကို ၿဗိတိသ်တို႕က အဓမၼသိမ္းယူခဲ့ၾက၏။

သီေပါမင္းလက္ထက္ ၁၈၈၅ ခုႏႇစ္တြင္ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္တို႕သည္ တတိယက်ဴးေက်ာ္စစ္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကျပန္ကာ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးကို သိမ္းပိုက္လိုက္ၾကသည္။ ၁ ဇန္န၀ါရီ ၁၈၈၆ တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံအား ၿဗိတိသ်အင္ပါယာ၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုအျဖစ္ သြတ္သြင္းလိုက္ရာ ထိုစဥ္ကာလမႇစ၍ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး လြတ္လပ္ေရး ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရသည္။

သူ႕ကြၽန္မခံလိုသူမ်ား

ျမန္မာႏိုင္ငံနယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္သို႕ က်ေရာက္စတြင္ နယ္ပယ္အသီးသီးမႇ သူ႕ကြၽန္မခံလိုသူ မ်ိဳးခ်စ္အင္အားစုမ်ားက ရရာလက္နက္စြဲကိုင္လ်က္ အဂၤလိပ္တို႕အား ေတာ္လႇန္တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္။ ၿဗိတိသ်တို႕သည္ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႕က်င္ေရး အင္အားစုမ်ားအား အိႏၵိယမႇစစ္တပ္မ်ားကိုပင္ ေခၚယူကာ ၁၀ ႏႇစ္ေက်ာ္ၾကာ ႏႇိမ္နင္းခဲ့ရသည္။

မဟာ၀န္ရႇင္ေတာ္မင္းႀကီးအုပ္ခ်ဳပ္ေရး

၁၈၂၆ခုႏႇစ္ အဂၤလိပ္-ျမန္မာပထမစစ္ပြဲၿပီးစက ရခိုင္ေဒသကို အေနာက္ဘဂၤလားျပည္နယ္ ေကာ္မရႇင္နာမင္းႀကီး၏ လက္ေအာက္၌လည္းေကာင္း ၊ တနသၤာရီေဒသကို ၀န္ရႇင္ေတာ္မင္းႀကီးတစ္ဦး၏ လက္ေအာက္၌လည္းေကာင္း၊ ထားရႇိခဲ့သည္။ ၁၈၅၂ ခုႏွစ္ အဂၤလိပ္-ျမန္မာဒုတိယစစ္ပြဲအၿပီးတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံေအာက္ပိုင္းကို ခ႐ိုင္၀န္ရႇင္ေတာ္မင္းႀကီးတစ္ဦးအား ခန္႕အပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေစခဲ့သည္။ ယင္းေနာက္ ၁၈၈၆ ခုႏႇစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္၀န္းလံုး ၿဗိတိသ်ေအာက္သို႕ က်ေရာက္သြားေသာအခါ မဟာ၀န္ရႇင္ေတာ္မင္းႀကီးတစ္ဦးကို သီးျခားခန္႕အပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေစခဲ့၏။

မဟာ၀န္ရႇင္ေတာ္မင္းႀကီးလက္ေအာက္တြင္ ခ႐ိုင္၀န္ရႇင္ေတာ္မင္းႀကီး၊ အေရးပိုင္၊ နယ္ပိုင္၀န္ေထာက္၊ ၿမိဳ႕အုပ္၊ ႐ြာသူႀကီးစသည္ျဖင့္ ရာထူးအဆင့္ဆင့္ ခန္႔အပ္ထားရႇိပါသည္။ ယင္းမဟာ၀န္ရႇင္ေတာ္မင္းႀကီး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႇာ ၁၈၈၆ ခုႏႇစ္မႇ ၁၈၉၇ ခုႏႇစ္အထိ ၾကာျမင့္ခဲ့၏။

ဒုတိယဘုရင္ခံအုပ္ခ်ဳပ္ေရး

၁၈၉၇ ခုႏႇစ္တြင္ မဟာ၀န္ရႇင္ေတာ္မင္းႀကီးအုပ္ခ်ဳပ္သည့္စနစ္မႇ အိႏိၵယအင္ပါယာ၏ ျပည္နယ္ႀကီးတစ္ခုအျဖစ္သတ္မႇတ္ကာ ဒုတိယဘုရင္ခံတစ္ဦး ခန္႕အပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေစခဲ့သည္။ ဒုတိယဘုရင္ခံအား အၾကံေပးရန္ အဖြဲ႕၀င္ ၉ ဦးပါ ဥပေဒျပဳေကာင္စီကိုလည္း ဖြဲ႕စည္းေပးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ယင္းအဖြဲ႕မႇာ မည္သည့္အခြင့္အာဏာမွ် မရရႇိခဲ့ေပ။ ၁၉၁၅ ခုႏွစ္တြင္ အိႏိၵယေကာင္စီအက္ဥပေဒအရ မင္းတိုင္ပင္အမတ္မ်ားကုိ ၂၈ ဦးအထိ တုိးျမႇင့္လိုက္၏။

၀ိုင္အမ္ဘီေအမႇဂ်ီစီဘီေအသို႕

၁၉၀၆ ခုႏႇစ္တြင္ ေခတ္ပညာတတ္လူငယ္အခ်ဳိ႕၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ခရစ္ယာန္လူငယ္အသင္းကို အတုယူလ်က္ ဗုဒၶဘာသာကလ်ာဏယု၀အသင္းကို တည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ ယင္းအသင္းမႇာ တစ္စတစ္စ တြင္က်ယ္ျပန္႕လာကာ မၾကာမီ ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္၀န္းလံုးရႇိ ဘာသာေရးအသင္းမ်ားပါ ပူးေပါင္းပါ၀င္လာခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏႇစ္တြင္ ၀ိုင္အမ္ဘီေအႏႇင့္ အလားတူအသင္းမ်ား စုစည္းထားေသာအဖြဲ႕ႀကီးမႇာ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရႇားမႈမ်ားကို ပိုမိုက်ယ္ျပန္႕စြာ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ေရးအတြက္ ရည္မႇန္းလ်က္ ဂ်ီစီဘီေအေခၚ ျမန္မာလူမ်ဳိးအသင္းမ်ား၏ ျမန္မာအသင္းခ်ဳပ္ႀကီးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။ ယင္းႏႇစ္၌ပင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္အက္ဥပေဒကို ဆန္႕က်င္ေသာ ပထမေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။

ဒိုင္အာခီမႇသည္ ၉၁ ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆီသို႕
၁၉၂၃ ခုႏႇစ္တြင္ ဒုိင္အာခီေခၚ ဒြိသႏၲကအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို စတင္ခဲ့သည္။ ယင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကာလမႇာ ၁၉၃၇ ခုႏႇစ္အထိ ၾကာျမင့္ခဲ့၏။ ထိုအေတာအတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ တိုးျမႇင့္ေပးေရးအတြက္ ဆာဂြၽန္ဆိုင္မြန္စံုစမ္းေရးေကာ္မရႇင္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံသို႕ ေစလႊတ္ခဲ့သည္။

ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကာလအတြင္း ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ထက္သန္လာခဲ့ၾကရာ ၁၉၃၀ ျပည့္ႏႇစ္တြင္ တို႕ဗမာအစည္းအ႐ံုးႀကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့သည့္ နည္းတူေတာင္သူလယ္သမား အေရးေတာ္ပံုႀကီးလည္း ေပၚေပါက္လာခဲ့ရသည္။ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္တို႕ကလည္း ျမန္မာတို႕၏ ႏိုးၾကားတက္ႂကြမႈမ်ားကို လမ္းလႊဲသည့္အေနျဖင့္ အိႏိၵယ-ျမန္မာ၊ တ႐ုတ္-ျမန္မာ အဓိက႐ုဏ္းမ်ားကို ဖန္တီးခဲ့ၾကသည္။ ယင္းသို႕ေသာအေျခအေန၌ပင္ ၁၉၃၆ ခုႏႇစ္တြင္ ဒုတိယတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသပိတ္ ေပၚေပါက္လာခဲ့၏။

ခြဲေရးတြဲေရးႏႇင့္ ၉၁ ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရး

ဆိုင္မြန္ေကာ္မရႇင္က ဒိုင္အာခီထက္ တစ္ဆင့္သာေသာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္မ်ဳိး တီထြင္ေပးအပ္သင့္ေၾကာင္း အစီရင္ခံခ်က္အရ ဥပေဒျပဳေကာင္စီအစည္းအေ၀းတြင္ အိႏိၵယမႇခြဲထြက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ထိုအခါ ခြဲေရးတြဲေရးႏႇင့္ပတ္သက္ေသာ ျပႆနာတစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာေတာ့သည္။

ဤသို႕ျဖင့္ ၁ ဧၿပီ ၁၉၃၇ တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို သီးျခားခြဲထုတ္ကာ ၉၁ ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ခ်မႇတ္က်င့္သံုးခဲ့သည္။ တစ္ႏႇစ္နီးပါးအၾကာ ၁၉၃၈ ခုႏႇစ္တြင္ ေရနံေျမသပိတ္မႇသည္ လူထုလူတန္းစားေပါင္းစံုပါ၀င္သည့္ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုႀကီးအျဖစ္သို႕တိုင္ ပမာဏႀကီးမားစြာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ရ၏။ ယင္းအေရးေတာ္ပံုႀကီး၏ တစ္စိတ္တစ္ေဒသျဖစ္ေသာ တတိယေက်ာင္းသားသပိတ္တြင္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုေအာင္ေက်ာ္ က်ဆံုးခဲ့ရသည္။

ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္
ႏိုင္ငံေရးစိတ္ဓာတ္ႏိုးၾကားတက္ႂကြလာၾကသည့္ ျမန္မာလူငယ္မ်ားသည္ ၁၉၃၉ ခုႏႇစ္တြင္ ျပည္သူ႕အေရးေတာ္ပံုပါတီကို လ်ဳိ႕၀ႇက္စြာဖြဲ႕စည္းကာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ၀င္ၾကရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾက၏။ ဤသို႕ျဖင့္ ၁၉၄၁ ခုႏႇစ္တြင္ သခင္ေအာင္ဆန္းဦးစီးေသာ ျမန္မာလူငယ္ ၃၀ တို႕ ဟိုင္နန္ကြၽန္းႏႇင့္ ေဖာ္မိုဆာကြၽန္းတို႕၌ လ်ိဳ႕ ၀ႇက္စြာ စစ္ပညာသင္ယူခဲ့ၾက၏။

ဂ်ပန္ေခတ္ကာလ
ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဦးေဆာင္ေသာ ဘီအိုင္ေအတပ္မ်ားသည္ ဂ်ပန္တပ္မ်ားႏႇင့္အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းသို႕ ၀င္ေရာက္လာကာ ၁၉၄၂ ခုႏႇစ္ မတ္လတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ၿဗိတိသ်တို႕လက္မႇ ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ခဲ့၏။ ဂ်ပန္ေခတ္ကာလအတြင္း ၁ ၾသဂုတ္ ၁၉၄၃ တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးရရႇိခဲ့ေသာ္လည္း အစစ္အမႇန္လြတ္လပ္ေရး မဟုတ္ေပ။ သို႕ျဖင့္ ၂၇ မတ္ ၁၉၄၅ တြင္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ႏႇင့္ မ်ိဳးခ်စ္အင္အားစုတို႕က ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တို႕အား တိုက္ထုတ္ခဲ့ၾက၏။

လံုး၀လြတ္လပ္ေရးသုိ႕

ဂ်ပန္မ်ား ျမန္မာေျမေပၚမႇ ဆုတ္ခြာသြားၿပီးေနာက္ အဂၤလိပ္တို႕ ျပန္လည္ေရာက္ရႇိလာကာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကျပန္သည္။ ထို႕ေနာက္ ၁၉၄၅ ခုႏႇစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ဘုရင္ခံဆာေဒၚမန္စမစ္ ေရာက္ရႇိလာကာ စကၠဴျဖဴစာတမ္းအရ ၿမိဳ႕ျပအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို စတင္ခဲ့၏။ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ဇြန္လတြင္ ဖဆပလကႀကီးမႇဴး၍ စကၠဴျဖဴစာတမ္းကို ကန္႕ကြက္ခဲ့ရာ ျပည္လံုးကြၽတ္အေထြေထြသပိတ္ႀကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။
ဆာဟူးဘတ္ရန္႕ ဘုရင္ခံျဖစ္လာၿပီးေနာက္ ဖဆပလမႇ ဦးေဆာင္၍ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းဆိုမႈမ်ား ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ ၂၇ ဇန္န၀ါရီ ၁၉၄၇ တြင္ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့ၿပီး ၿဗိတိသ်တို႕ထံမႇ အာဏာလႊဲေျပာင္းရယူႏိုင္ေရးအတြက္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ ထိုသို႕ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ဆဲကာလ၌ပင္ ၁၉ ဇူလိုင္ ၁၉၄၇ တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏႇင့္တကြ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား လုပ္ၾကံခံခဲ့ရသည္။ သို႕ေသာ္ တိုင္းရင္းသားလုပ္သားျပည္သူမ်ား၏ ေသြးစည္းညီညြတ္စြာႀကိဳးပမ္းမႈမ်ားေၾကာင့္ ၄ ဇန္န၀ါရီ ၁၉၄၈ တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ လြတ္လပ္ေသာအခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္ႏိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။
ေသြးႏႇင့္ေခြၽးႏႇင့္ရင္းႏႇီးရယူခဲ့ရသည့္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးကို ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရႇာက္ၾကရန္မႇာ တုိင္းရင္းသားျပည္သူတစ္ရပ္လံုး၏ တာ၀န္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

က်မ္းကိုး

၁။ ကိုလိုနီေခတ္ျမန္မာ့သမိုင္းအဘိဓာန္(ျမဟန္)
၂။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈရက္စဥ္သမိုင္း(ဖိုးေအာင္ေလး)
၃။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသမိုင္း(ဦးေလးေမာင္)

Copy by : Eleven Media Group
စာဖတ္သူတို႔အား အစဥ္ေလးစားလွ်က္

ေမွ်ာ္လင့္သူ....

Monday, January 4, 2010

ဘ၀မုန္တိုင္း ( ၅ )

အပိုင္း ( ၄ ) အဆက္...

အတန္ၾကာေလွ်ာက္လာမိေသာအခါ အိမ္တအိမ္၏ ျခံစည္းရိုးေရွ႕ေရာက္ေသာ္

"ကိုခင္ေမာင္ေရ.. ကုိခင္ေမာင္"

သံုးေလးခြန္းေအာ္ေသာအခါ အိမ္အတြင္းမွလူတစ္ေယာက္ထြက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ေသခ်ာၾကည့္ေနသည္။ ၿပီးမွ

"ဟာ ကိုဖိုးေရႊၾကီးပါလား.. ခင္ဗ်ားမိန္းမေကာ . ကေလးေတြလဲဖိနပ္မပါနဲ႔ ဘယ္လုိျဖစ္လာတာတုန္း"

"ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒုကၡေရာက္လာလို႔ပါ ကုိခင္ေမာင္ေရ."

"ဟုတ္လား လာလာ အိမ္ထဲကိုအရင္၀င္ၾက ကေလးေတြေကာလာ"

အိမ္ထဲတြင္ ေနရာခ်ထားေပးၿပီး ေရေသာက္ရန္ ေရခပ္လာေပးသည္။ စားစရာမုန္႔မ်ားကိုပါ ခ်ေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္လဲ ဟန္ပင္ မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့၊ ခ်လာေပးေသာ မုန္႔မ်ားကုိ အားရပါးရစားကာ ေရကိုအ၀ေသာက္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကုိ တစ္ ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ျပံဳးမိၾကသည္။ အေဖႏွင့္ဦးခင္ေမာင္ကေတာ့ စကားေျပာေနၾကသည္။ အေဖက ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္ကို ေျပာျပေနသည္ထင္သည္။ ထုိအခိုက္အျပင္မွ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၀င္လာသည္။

"ေဟာေတာ့ ကိုဖိုးေရႊၾကီးပါလား ဘယ္တုန္းကေရာက္လဲ

ကေလးေတြေတာင္ ဒီအရြယ္ေရာက္ေနၾကၿပီကိုး မိန္းမေကာ ပါမလာဘူးလား"


"သူ႔မိန္းမဆံုးသြားၿပီး ဒုကၡေရာက္လာၾကလုိ႔တဲ့ မိန္းမေရ."

ဦးခင္ေမာင္ေျပာေသာ စကားကိုၾကားေသာအခါ ထိုအမ်ဳိးသမီးက

"ေအာ္ ကေလးေတြလဲ သနားစရာပါလား မ၀ိုင္း ... မ၀ုိင္း သြားရွာၿပီေပါ့.."

"ကဲ ကၽြန္မ ထမင္းစားဖို႔ ျပင္လုိက္အံုးမယ္ ရွိတာနဲ႔ စားၾကေပါ့.."

ထိုအသံကုိၾကားေသာအခါ ဗိုက္သည္ပို၍ ဆာေလာင္လာသည္ဟု ထင္ရသည္။ အေဖ့ကုိလွမ္းၾကည့္လုိက္ေသာအခါ ဦးခင္ေမာင္ႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ အေဖ့မ်က္လံုးထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ၀ိုင္းေနသည္ကို ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ တသက္တာတြင္ ကၽြန္ ေတာ္တို႔အတြက္ မားမားမတ္မတ္ ၊ တည္တည္တံ့တံ့ရပ္တည္ေပးခဲ့ေသာ အေဖသည္ ယခုအခါ ၀မ္းနည္းပူေဆြးျခင္း ေသာကမ်ားကို အျပည့္အႏွက္ခံစားေနရေသာေၾကာင့္ အေဖ့၏ မ်က္ႏွာသည္ ညိႈးႏြမ္းေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကုိ စိတ္အားငယ္သြားမည္ စုိးရိမ္ ေသာေၾကာင့္သာ အေဖစိတ္ကုိထိန္း၍ ဘာမွမျဖစ္သကဲ့သို႔ ၾကိဳးစားၿပီးေနေနသည္။ အားတင္းထားပါအေဖ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွီခိုေနရ ေသာ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ၾကီး ျပိဳလဲမသြားပါေစနဲ႔။

ထမင္းစားၿပီးသည္ႏွင့္ ေလာက၏ဒဏ္ကုိ ခံစားလာရသည္မွာ ပင္ပန္းလာသည္ႏွင့္ ဧည့္ခန္းမွာပင္ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္အိပ္ေပ်ာ္ သြားၾကသည္။ မည္မွ်ၾကာသြားသည္မသိ ၊ အိမ္ယာမွႏိုး၍ ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ အခန္းတစ္ခုအတြင္းေရာက္ေနၿပီ အျပင္ဘက္တြင္ မိုးပင္လင္းေနသည္။ အခန္းအျပင္သုိ႔ထြက္လိုက္ေသာအခါ

"ေဟာ ႏိုးၿပီးလား .. မ်က္ႏွာသစ္လိုက္ ၿပီးရင္ ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ႔ အေၾကာ္စား"

"မင္းအေဖနဲ႔ အစ္ကုိကေတာ့ စားၿပီးသြားလုိ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ မင္းဦးေလးနဲ႔ စကားေျပာေနတယ္.."


အေမ့ကဲ့သုိ႔ပင္ ၾကင္နာတက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးပါလား။ အေမ့ကို သတိရလာျပန္သည္။ စားၿပီးအိမ္ေရွ႕သုိ႔ထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ ေရွ႕တြင္ ဦးခင္ေမာင္ႏွင့္ အေဖတို႔ စကားေျပာေနသံၾကားရသည္။

"မနက္ျဖန္မွသြားပါလား ကၽြန္ေတာ္လွည္းနဲ႔လုိက္ပို႔မွာေပါ့. ဒီေန႔ေတာ့ လယ္ထဲက ပဲေတြသြားသယ္ရမွာျဖစ္ေနလို႔."

"ကုိခင္ေမာင္ကုိ အားနာလွပါၿပီ ကၽြန္ေတာ္္တုိ႔ကုိ ဒီေလာက္ထိကူညီတာပဲ အရမ္းေက်းဇူးတင္လွပါၿပီ

လိုက္မပို႔ပါနဲ႔ေတာ့ ဒီေန႔ပဲသြားလုိက္ပါမယ္..."

"ေအးဗ်ာ ေနာက္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ လာခဲ့ပါ့မယ္ ဘာမွအားမငယ္ပါနဲ႔ဗ်ာ"


အေဖက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ တခ်က္ၾကည့္ၿပီး " ကဲသားတို႔ ခရီးဆက္ရေအာင္ "

အေဖသည္ေျပာၿပီး ဦးခင္ေမာင္ေပးလိုက္ေသာ အထုပ္တစ္ထုပ္ကိုထမ္းၿပီး ႏႈတ္ဆက္ကာ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ အေဖသည္ ဖိနပ္မပါ ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကုိကုိၾကည့္ၿပီး အေဖစီးေသာ ဖိနပ္ကိုခၽြတ္၍ အကို႔ကုိစီးခိုင္းသည္။ ထမ္းလာေသာ အထုပ္တစ္ခုကို အကုိ႔ အားေပး၍ ကၽြန္ေတာ့္အား

"သားလာ အေဖခ်ီမယ္."

ပူျပင္းေသာ သဲမ်ားေပၚတြင္ ဖိနပ္မပါပဲေလွ်ာက္ရေသာ ဒုကၡမွာ မသက္သာလွ။ သို႔ေသာ္ အေဖ့အား သနားမိေသာေၾကာင့္

"ရပါတယ္အေဖ သားဒီအတုိင္းပဲ ေလွ်ာက္ခ်င္တယ္."

အေဖသည္ ကၽြန္ေတာ့္အားတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းစြာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့လက္ကိုဆြဲၿပီး ခရီးဆက္ၾကသည္။ အတန္ေလွ်ာက္မိ ေသာအခါ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရြာတစ္ရြာကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဤရြာသည္ တစ္ခ်ိန္က အေဖ၊အေဖ အစ္ကုိတုိ႔ႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ လာခဲ့ေသာ အေမ့၏ ဇာတိရြာျဖစ္သည္ကို ျပန္မွတ္မိေလသည္။ ရြာကိုလွမ္းျမင္ေသာအခါ စိတ္ထဲတြင္ေပ်ာ္သြားမိသည္။ ခရီးဆံုးေရာက္ ေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ရွည္လ်ားလွသည့္ ဘ၀ခရီးကိုေတာ့ ဘယ္လုိၾကမ္းတမ္း ခက္ခဲ ပင္ပန္းစြာျဖင့္ ျဖတ္သန္းရမည္ကုိေတာ့ မသိႏိုင္ ေသးေပ။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ရြာ၏အရိပ္ေရာင္ကုိ ျမင္ေတြ႔ရေသာအခါ အားအင္မ်ားပင္ ျပန္ျပည့္လာသည္ဟုပင္ ထင္ရသည္။ ႏြမ္းနယ္ေနေသာ ဘ၀၏ နားခိုရာတစ္ေနရာကုိ ေရးေရးလွမ္းျမင္ေနရၿပီ မဟုတ္ပါေလာ။

အေဖႏွင့္ အစ္ကိုတို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ၀မ္းသာေသာအျပံဳးမ်ားကို ေတြ႔ျမင္ေနရသည္။ အေဖသည္လွမ္းျမင္ ေနေသာ ရြာကိုေခတၱမွ မ်က္ေတာင္မခတ္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အေဖ့စိတ္ထဲတြင္ မည္သုိ႔ေတြးေနမည္မသိေပ။ ဘာအတြက္ၾကည့္ေနသည္ကုိလဲ မသိေပ။

ရြာထဲ၀င္လိုက္ေသာအခါ ထေနာင္းပင္ႏွင့္ အရိပ္မ်ားကုိ ၾကိဳဆိုေနၿပီး ထန္းပင္မ်ားကလဲ ဘယ္ညာယိမ္းကာ ႏႈတ္ဆက္ေနၾကသည္။ ေျခာက္ကပ္ေနေသာ ရင္ထဲတြင္ ေႏြးေထြးမႈမ်ား ျပန္လည္သက္၀င္လာခဲ့သည္။

အပိုင္း ( ၆ ) ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္ ...

ဖတ္ရႈရန္ အပုိင္း ( ၁ ) ၊ အပိုင္း ( ၂ ) ၊ အပိုင္း ( ၃ ) ၊ အပိုင္း ( ၄ )

စာဖတ္သူတုိ႔အား အစဥ္ေလးစားလွ်က္

ေမွ်ာ္လင့္သူ
Original Written By : U Win Naing
(ဆရာခင္ဗ်ား : ဆရာရဲ႕ ဘ၀မွတ္တမ္းအား ကၽြန္ေတာ့္ Blog မွာမူပိုင္တင္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းေျမာက္မိပါတယ္။ ဆရာ့အေရးသား တုိင္း ျပန္လည္ေရးသားထားပါသည္။)

Friday, January 1, 2010

အလြဲေလး

ဒီေန႔ 1.1.2010 မွာ ပထမဆံုးတင္တဲ့ Post အျဖစ္ အလြဲေလး ဆုိတဲ့ post ေလးနဲ႔ စတင္လုိက္ပါတယ္. ဒါေလးေရးျဖစ္တဲ့ အ ေၾကာင္းကေတာ့ ကိုသက္တန္႔ခ်ိဳ ရဲ႕ အစားခံလိုက္ရေသာ လက္မ်ား ကုိဖတ္မိၿပီး ကိုယ္လဲ အလြဲေလးတင္ျပခ်င္တာနဲ႔ ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ ႏွစ္သစ္ကုိ အလြဲေလးနဲ႔ စတင္ခဲ့လို႔ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုးမလြဲပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းရေတာ့မယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြကေပါ့...

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စာသင္ေက်ာင္းေလးက ကားလမ္းေလးရဲ႕ နံေဘးမွာတည္ရွိပါတယ္။ ကားကလဲ ေမ့ေလာက္မွ တစီးေလာက္ျဖတ္သြား တက္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခန္းေလးမွာ စိတ္အရမ္းတိုတက္တဲ့ ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္က စာသင္ေနတယ္။ အဲအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ ခ်င္ေတာ့ ေတာကားၾကီး တစ္စီး ၀ိတ္အျပည့္နဲ႔ အိပဲ့အိပဲ့ ေမာင္းေနသည္။

ေဘးက သာေအး ႏြားလွည္းကေတာင္ ေလခၽြန္ၿပီး ထားခဲ့သည္။ ျပႆနာက စပါၿပီ.....

ဂ်ိမ္း

ကားဘီးေပါက္သံက တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ေလာကတစ္ခြင္ျမည္ဟီးသြားသည္။ ဧရာမ အက်ယ္ၾကီးေပါ့.... း)...
ထုိအခ်ိန္မွာ အခန္းထဲက ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕က ထေအာ္တယ္...

ကၽြန္ေတာ္မပါဘူးဗ်ိဳ႕..............

အရင္ကတည္းက ေဒါသခပ္ၾကီးၾကီးဆရာဆုိေတာ့ သူ႔စာသင္ေနတာကို ေျပာင္ရႊတ္ရႊတ္နဲ႔ ထေအာ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အရမ္း တင္းသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ အသံက်ယ္ၾကီးနဲ႔ ေအာ္လိုက္သည္။

ေဟ့ေကာင္ေတြ.. မင္းတို႔က ငါစာသင္ေနတာကို မခန္႔ေလးစားနဲ႔ ...
ကဲ မပါတဲ့ေကာင္ေတြ မတ္တပ္ရပ္စမ္း..


သူ႔ထက္ငါ အသဲအမဲ ထၾကသည္။ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ေပါ့....
ဒုန္းဒုန္း ထုလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုးျငိမ္သြားတယ္။ ခံုေပၚမွာ ခါးကိုေကာ့ ရင္ကိုထုတ္ၿပီး. မတ္တက္ရပ္လိုက္ၾကသည္။

လူအနည္းစုကေတာ့ ေအာက္မွာ မ်က္ႏွာညိႈးညိႈးနဲ႔ ထိုင္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္ျပန္ေငးၿပီး ၾကည့္လိုက္သည္ သနားသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာက မတ္တပ္ရပ္တဲ့သူေတြအားလံုး ေရွ႕ထြက္ခိုင္းၿပီး ၾကိမ္လံုးနဲ႔ တြယ္ပါေလေတာ့တယ္။ကၽြန္ေတာ္အရမ္းေၾကာင္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က မေအာ္ခဲ့ပဲ ဘာလုိ႔အခုလို ရိုက္ခံရတာလဲ။ သေဘာေပါက္လိုက္ၿပီ.. ဆရာေျပာခ်င္တာက မပါဘူးလို႔ေအာ္တဲ့ေက်ာင္း သားကို ထြက္ခိုင္းတာပဲ ။ ေအာ္တဲ့ေနရာမွာ မပါတဲ့ေက်ာင္းသားကုိ ထြက္ခိုင္းတာမွမဟုတ္တာ...

ေၾသာ္ အလာေကာင္းေပမယ့္ အခါေႏွာင္းသြားၿပီေလ။ ဆရာ့ၾကိမ္လံုးက တင္ပါးနဲ႔ သံုးခ်က္ေလာက္မိတ္ဆက္သြားသည္။ ေအာ္ ျမန္မာ စကားကပဲ မလည္ရႈပ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကပဲ နားလည္မႈလြဲတာလားေတာ့မသိ။ ဒီၾကားထဲ ရိုက္ခံရလုိ႔ နာတဲ့ၾကားထဲ ဟိုေအာ္တဲ့ ငနာ ေတြက ျပံဳးစိစိနဲ႔ ။ ငါလုပ္လုိက္ရ.. အား ... ကၽြတ္... ကၽြတ္...

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လြဲခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေလးကို အမွတ္ရလုိ႔ေရးသားလိုက္တာပါ။ စာဖတ္သူတုိ႔လဲ အလြဲေလးေတြရွိရင္ နည္းနည္းေလာက္ေ၀ မွ်သြားေနာ္...

ဒီ Post ေလးနဲ႔ေတာ့ မပတ္သတ္ပါဘူး ဒါေပမယ့္ ေျပာခ်င္လုိ႔ ... အိမ္ကို ကေလးေလးတစ္ေယာက္လာလည္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေမးလုိက္တယ္။ ေဟ့ေကာင္ မင္းက ဘယ္မွာေနတာလဲ... လုိ႔ေမးလိုက္သည္။ သူကလဲ ေျဖရွာပါတယ္. လွသိန္းထိုက္တုိ႔ အိမ္ေဘးနားက တဲ့. ။ ဘယ္ရမလဲ ထပ္ေမးတယ္။ ေအးဟုတ္ပါၿပီး လွသိန္းထိုက္တုိ႔အိမ္ကဘယ္နားမွာလဲ ... .သားတို႔အိမ္ေဘးမွာေလ.. တဲ့ .... ဟိုက္
စာဖတ္သူတို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ပါေစ.

အစဥ္ေလးစားလွ်က္..

ေမွ်ာ္လင့္သူ
Related Posts with Thumbnails