ေက်ာင္းတြင္ သူမကုိ စေတြ႔ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းသြားေနပါတယ္။ သူမသိပ္လွပါတယ္။ ပန္းတို႔ပြင့္ဖူးစမွာ ရနံ႔တို႔ တလႈိင္လိႈင္ ထြက္သလုိ သူမအနားက ျဖတ္ကူးစမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အလြမ္းတို႔ တျဖိဳင္ျဖိဳင္ ေၾကြက်ခဲ့ရပါတယ္။
သူမက ဆံပင္တုိ႔ ၀ဲခါသြားေအာင္ျပဳတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လြယ္အိတ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္မိပါတယ္။ သူမကို လြမ္းေနတုန္းမွာပဲ ၀မ္းတို႔က တလေဟာ ထြက္ခ်င္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းရဲ႕အိမ္သာကို ၀မ္းသာစြာနဲ႔ပဲ ေျပးခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ မေက်နပ္ခဲ့ပါ။
သူမက စံပယ္ဖူးေလးလို ခ်စ္စရာေကာင္းသေလာက္ ကၽြန္ေတာ္က စာကေလးေလာက္ပဲ လွခဲ့သူပါ။ ထိုအေတြးတို႔ ေတြး မိခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္အိမ္သာထဲမွာပါ။ သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ရယ္….. မခံမရပ္ႏိုင္လုိ႔ ထြက္လာတဲ့ ရင္ထဲက အညစ္ရယ္ ဟာ သြားဆံုမိတယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ ေကာင္းကင္ၾကီး ျပိဳက်သလို ျဖစ္ေနတယ္။ အၾကားမေတာ္တဲ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕ေတာင္ တံခါးေခါက္ၿပီး ‘ တိုးတိုးလုပ္ ’ ဟု ဆိုသြားၾကတယ္။ အခ်စ္ရယ္.. ကိုယ္ဟာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ နကၡတ္နဲ႔ ေမြးလာတဲ့ေကာင္ပါ။ အဲ့ဒါ သိပ္ဆိုး တဲ့ နကၡတ္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕က ဆုိၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္ေၾကာက္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေဗဒင္ ေမးၾကည့္တာေပါ့။
“ မင္းေမြးတဲ့ နကၡတ္က အခ်စ္ေၾကာက္တဲ့ နကၡတ္ပဲ ”
“ ဗ်ာ၊ တကယ္လား ဆရာ ”
“ ယၾတာေခ်လို႔ မရဘူးလား ဆရာ ”
“ အင္း…”
ေဗဒင္ဆရာ အနည္းငယ္ အခက္ေတြ႔သြားပံုရတယ္။ ေနာက္ဆံုး စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔
“ မရဘူးကြ ” လို႔ ဆုိတယ္။
ဘာေျပာေကာင္းမလဲ အခ်စ္ရယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ္စိတ္ဓာတ္က်တာ အရမ္းပဲ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လည္း ရုပ္ရွင္ေတြထဲက မင္းသားေတြ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ အုိက္တင္ယူၿပီး ေဘာင္းဘီထဲလက္ႏႈိက္ကာ ပလက္ေဖာင္းေဘးက ေလွ်ာက္ေနခဲ့မိတယ္။
တကယ္ပါ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကိုယ္ေၾကကြဲတာ လေရာင္ျမင္ဖူးတဲ့ လူသားတုိင္း သိပါတယ္။ ကုိယ္ဆိုမိတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေတာင္ ရွိတယ္။ ဘာတဲ့….
ႏွလံုးသားမွာ
အလြမ္းရွိတယ္ဆိုရင္
အျခားဘယ္ေနရာမွာေရာ
အလြမ္းေနထိုင္ပါေသးသလဲ။
ေျပာျပပါေလ
တစ္ခ်ိန္က်ရင္
သူရွိတဲ့ေနရာကုိ
ေရွာင္သြားခ်င္လို႔ပါ။
ေနာက္ဆံုး အၾကံတစ္ခုရသြားတယ္။ ကိုယ့္ကိစၥကို ေဗဒင္ဆရာ မကူညီႏိုင္ရင္ နတ္ဆရာဆီသြားမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ပါ။ ကိုယ္ ဟယ္ရီေပၚတာ သိပ္ၾကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ နတ္ဆရာကို ေၾကာက္ေနတယ္။ ဘာမွမဆိုင္မွန္းေတာ့ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါ လူေတြဟာ မဆိုင္တာေျပာရင္ အထင္ၾကီးျခင္းခံရတယ္ဆုိလို႔ ေျပာၾကည့္တာပါ။
အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ကုိယ္ နတ္ဆရာဆီ ေရာက္သြားတယ္ ဆိုပါေတာ့…။
“ ဘာကိစၥလဲ ”
“ အဲ့ဒီလို … အဲ့ဒီလို ကိစၥေၾကာင့္ ”
“ ေၾသာ္၊ ေအး၊ သိၿပီ ခဏေစာင့္ ”
ဆိုၿပီးေတာ့ လူငယ္ေတြ ဟစ္ေဟာ့စတိုင္အတိုင္း လက္ကားယား ေျခကားယား လုပ္ေနေလရဲ႕။ ကုိယ္ေလသြားတယ္…။ သူက ‘ က ’ ၾကီးနဲ႔ စရမယ့္ ‘ ကိစၥ ’ ကုိ ‘ ရ ’ ေကာက္နဲ႔ ‘ ရစ္ ’ ေနတဲ့အတြက္ ကိုယ္က ‘ တ ’ ၀မ္းပူနဲ႔ တင္းသြားတာေပါ့။ ထားလုိက္ပါ။ သူက ဆက္ေျပာတယ္။
“ ေမွာ္၀င္ေနတယ္…. ” တဲ့။
ကိုယ္ နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ ေမွာ္ဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲ။ ေရကန္ထဲက ေမွာက္ကိုေျပာတာလား။ ကုိယ္သူ႔ကို ေၾကာက္လို႔ ျပန္မေမးခဲ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ သူက ေနာက္ဆံုးစကားဆိုတယ္။
“ မင္းရဲ႕ ခ်စ္သူက မင္းကို ျပန္ခ်စ္လာေစခ်င္တာမွတ္လား ”
“ ဟုတ္ကဲ့ ”
“ ဒါဆုိ မင္းကုိယ့္ပါးကိုယ္ ျပန္နမ္းႏိုင္တဲ့ တစ္ေန႔ မင္းရဲ႕ ခ်စ္သူက မင္းကို ျပန္ခ်စ္လိမ့္မယ္။ ”
“ အို ”
တကယ္တမ္းေျပာရရင္ မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိရက္နဲ႔ ကုိယ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကုိယ့္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိသြား လို႔ေလ။ ကိုယ့္ပါးကုိယ္ျပန္ နမ္းႏိုင္တဲ့ေန႔……။ ဒါဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါ ခ်စ္သူ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ့္ပါးကုိယ္ ျပန္နမ္းႏိုင္ေအာင္ ေန႔တုိင္းပဲ ေလ့က်င့္ေနခဲ့မိတယ္။ အနမ္းသည္ တစ္ခါတစ္ခါ ဘာမွန္းမသိေပမယ့္ ကုိယ္ကေတာ့ ဒီလုိ ခံယူထားပါတယ္။
အလြမ္းသည္ အလြမ္းတိုင္း ေနပါေစ။
အနမ္းအား မေႏွာင့္ယွက္ရ။
နားမလည္ဘူးထင္တယ္…. ခ်စ္သူ။ ဒီလုိပါ။
ခ်စ္သူအား နမ္းဖူးသည့္ အနမ္းတို႔သည္ ရင္မွာ ေႏြးေထြးေနခ်ိန္တြင္ အလြမ္းသည္ အနမ္းအား ၀င္ေရာက္ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္း မျပဳရဟု ဆိုလုိပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ေလ့က်င့္လာခဲ့လိုက္တာ အခုထိ ကုိယ့္ပါးကိုယ္ မနမ္းႏိုင္ေသးပါဘူး။
တစ္ေန႔မွာေပါ့…။ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ကိုယ္လည္း ပ်င္းေနတာေၾကာင့္ သူနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တယ္။
“ နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ။ ”
“ မက်င္ပု ”
“ ဘယ္မွာေနလဲ ”
“ ငပုေတာ ”
ကိုယ္ဆက္မေမးရဲေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ေနာက္ေမးတဲ့ ေမးခြန္းတိုင္း မွာ ‘ ပု ’ တာေတြကုိပဲ ေျပာေနမွာစိုးလို႔ေလ။ ဒါနဲ႔ သူက ကုိယ့္ကို ျပန္ေမးပါေလေရာ…။
“ နာမည္ ဘယ္လုိေခၚလဲ။ ”
“ ေမာင္လွရွည္ ”
“ ဘယ္မွာေနလဲ ”
“ ေရတာရွည္ ”
သူလည္း ထပ္မေမးေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ကုိယ္တို႔ ေဘးက လူၾကီးတစ္ေယာက္က ၀င္ေမးတယ္။
“ ဘာလုပ္ေနတာလဲ …” တဲ့။
“ အေမးအေျဖ လုပ္တန္း ကစားေနတာေလ ”
လို႔ ကုိယ္က ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
“ မသိပါဘူး။ မင္းက အဲဒီ ေကာင္မေလးကို သမၼာက်မ္းစာထဲက အတုိင္း မင္းရဲ႕ နံရိုးတစ္ဖက္ ဟုတ္မဟုတ္ စစ္ေဆး ေနတာလားလို႔ပါ ”
“ ဟင္ ”
ကုိယ္တကယ္ ေတြေ၀သြားတာပါ။ ဒါဆို သမၼာက်မ္းစာထဲကအတုိင္း မင္းဟာ ကုိယ့္ရဲ႕ နံရိုးတစ္ဖက္ေရာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ ဘုရားသခင္သည္ ေယာက်ာၤးတည္းဟူေသာ လူ၏ နံရိုးတစ္ဖက္အား ထုတ္ယူ၍ မိန္းမတည္းဟူေသာ လူအား ဖန္ဆင္း၏လုိ႔ သမၼာက်မ္းစာထဲမွာ ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ ကိုယ္မင္းကို နမ္းၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ မင္းဟာ ကုိယ့္ရဲ႕ နံရိုးဆိုရင္ မင္းရဲ႕ ပါးတစ္ဖက္ကလည္း ကုိယ့္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုပဲေပါ့။ အဲဒါဆို နတ္ဆရာေျပာတဲ့အတိုင္း ကုိယ့္ပါးကုိယ္ နမ္းႏိုင္ရင္..။ တစ္ေန႔ မင္းကိုေတြ႔ေတာ့ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ ကုိယ္နမ္းလိုက္မိတယ္။
“ ရႊတ္ ”
“ ဖ်န္း ”
ကိုယ္က ႏွာေခါင္းနဲ႔ပဲ နမ္းခဲ့တာကုိ မင္းက လက္၀ါးနဲ႔ ျပန္ရိုက္တယ္ေပါ့။ ထားပါေလ…။ မင္းက ကိုယ့္ရဲ႕ နံရိုးတစ္ဖက္ မဟုတ္ဘူးလား..။ ဒါဆုိ ကုိယ့္ရဲ႕ နံရိုးတစ္ဖက္ေရာ….။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ ပါးတစ္ဖက္ေရာ…။ ေသၿပီ…။
ေကာင္မေလးေရ…. ငါ့ရဲ႕ ပါးတစ္ဖက္မွန္မမွန္ မိန္းကေလး အားလံုးကို လိုက္နမ္းၾကည့္ရမယ္ထင္ပါရဲ႕…။
Own Writter – Luu Nay
စာဖတ္သူတို႔အား အစဥ္ေလးစားလွ်က္…..
ေမွ်ာ္လင့္သူ
