ျမွားနတ္ေမာင္ ( ၂ )

အပိုင္း ( ၁ ) အဆက္...

လြတ္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သံုးစီးဖမ္းတဲ့ ေနရာနဲ႔ နည္းနည္းလွမ္းလွမ္းမွာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ခဏေလာက္ၾကေတာ့ ေရာက္ခ်လာပါ သည္။ မ်က္ႏွာသိုးၾကီးႏွင့္ သတိုးသားေလာင္းေလ :D ၊ ဒါနဲ႔ပဲ အခ်ိန္မဆြဲပဲ အခ်ိန္မလင့္ခင္ တရားရံုးၾကီးဆီသို႔ ဦးတိုက္ရပါေတာ့သည္။ အဟိ ဘေခ်ာသားတုိ႔ ကံေကာင္းပံုမ်ား ၊ တရားရံုးေရာက္ေတာ့ တရားသူၾကီးေရွ႕ လက္မွတ္ထိုးဖို႔အလို႔ငွာ တရားသူၾကီး ေမျမန္းေသာအခါ တရားခြင္၀င္ေနပါေၾကာင့္ အမႈၿပီးမွ လက္မွတ္ထိုးလို႔ရမည္တဲ့ ။ ကဲ မထူးေတာ့ဘူးေလ ေစာင့္ရမည္ေပါ့။ ဗိုက္ကလဲ အက်င့္မေကာင္း မနက္စာ မစားရေသးတဲ့အတြက္ ဆႏၵက ျပခ်င္ခ်င္ ။ မျဖစ္ေသး ေရေလးေသာက္ၿပီး အိေျႏၵဆယ္လိုက္သည္ ။ သိပ္မၾကာေပ ၊ တစ္နာရီခြဲ ေလာက္ၾကာေတာ့ ၿပီးသြားသည္။ ဒါနဲ႔ တရားသူၾကီးမေရွ႕မွာ အစစ္ေဆးခံၿပီး လက္မွတ္ထိုးၾကတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ပါေလရာ သၾကီးက ေတာ့ အသိသက္ေသေပါ့။

တရားရံုးက အားလံုးၿပီးစီးေတာ့ သတုိးသားအသစ္စက္စက္ေလး ေခၽြးမတိတ္ႏုိင္ေသး ၊ အခုနက ဆိုင္ကယ္၀ွီးတက္ ကိစၥအတြက္ ယာဥ္ ထိန္းရံုးကုိ ေျပးရျပန္တယ္။ အားလံုး မေကြးဘက္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆာေလာင္ေနၾကၿပီ ၊ မြန္းလဲ လြဲေနၿပီေလ။ ဒါနဲ႔ ၀ါးတီးဆြဲဖို႔ အတြက္ High Class Garden ဆိုတဲ့ ဆိုင္ကေလးကို ေျပးၾကေလသည္။

သတိုးသား နဲ႔ သတိုးသမီးေလ

ဟိဟိ မလန္းဘူးေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ဗ်ာ . အိမ္ကေန သူငယ္ခ်င္းစာေမးဆိုၿပီးထြက္လာတာ ဒီေလာက္၀တ္ခဲ့တာေတာင္ ကံေကာင္း :D

ကၽြန္ေတာ္ န႔ဲ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့

သတိုးသမီးလဲ ဆာေနေရာေပါ့ ဓာတ္ပံုရုိက္မယ္ဆုိတာေတာင္ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ :)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဘာ္ဒါၾကီးေလ

ေဘးက သြားၾကီးၿဖီးၿပီ ရယ္ေနတာကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကခိုးေပးလိုက္တဲ့ တစ္ေယာက္ေလ ၊ မိန္းကေလးေလး ေမြးတယ္ ၊ အမ်ိဳးသ မီးေတာ့ပါမလာဘူး ၊ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနေလရဲ႕ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေယာကၡမၾကီးေပါ့ ။ ဟိဟိ သူ႔သမီးေလးက ေခ်ာသ ဗ်။

ေနာက္က ရပ္ေနတဲ့ ႏွစ္ေယာက္က မယံုရဘူး ေတြ႔ရင္ေတြ႔သလိုကစ္တာ

ဟိဟိ ဒီလိုေျပာလဲ စိတ္မဆိုးၾကဘူးဗ်။ ေပါင္းသင္းလာတဲ့ ႏွစ္ကမနည္းမွ မနညး္ေတာ့တာေလ ။

စားစရာ မလာေသးခင္ အိေျႏၵဆယ္ စကားေျပာေနၾကတာေလ

ေဘးလူျမင္ေကာင္းေအာင္ ဟန္ေဆာင္ေျပာေနၾကတာေလ လာတာနဲ႔ တြယ္မွာဆိုတာၾကီးပဲ ။

ကၽြန္ေတာ့္ ေယာကၡမ မ်က္ႏွာၾကည့္ၾကပါအံုး

ဂိုက္ေပးၾကမ္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေယာကၡမ ပံုေလ... ေအာ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန ေသခဲတဲ့။

အငတ္ၾကမ္းတယ္ေတာ့ မဆုိပါနဲ႔ဗ်ာ မေနႏိုင္ေတာ့လို႔ပါ

စားၾကပါအံုး ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္အရမ္းဆာေနလို႔ပါဗ်ာ ။

ကဲ ကၽြန္ေတာ့္ကုိပဲ မေျပာေတာ့နဲ႔ေနာ္..

ၾကည့္လုိက္ပါအံုး စားေနၾကတာ .. အငတ္ေလးေတြေပါ့ဗ်ာ.

အီသီယိုပီးယား ကုိကုိ ပါခင္ဗ်ာ

ေယာကၡမၾကီးေလ

သူမွမဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ္တို႔ တဖြဲ႔လံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတက္ၾကတာပါ။ ဘယ္ေနရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူေတြရွိေနဖို႔မလိုဘူး ၊ စည္ကားဖုိ႔ မလိုဘူး ေဘာ္ဒါေတြရွိရင္ျဖစ္တဲ့ဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ေလးပါဗ်ာ.

ဆရာၾကီး ဂိုက္ဖမ္းေနတာပါခင္ဗ်ာ း)

ဟဲဟဲ အားလံုးစားေသာက္ၿပီးေတာ့ ဘသားေခ်ာက ေကာင္မေလးျပန္ပို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဘာ္ဒါေတြကေတာ့ ပင္ပန္းသမွ်ေလး ေျဖဖို႔ ဘိလိယက္ခံုေလးသို႔ေျပးၾကပါေတာ့သည္။

ဆက္ပါအံုးမည္။

ေမွ်ာ္လင့္သူ.

ျမွားနတ္ေမာင္ ( ၁ )

ဒီရက္ပိုင္း Blog ေရးဖို႔ စိတ္ေတြတအားျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာကို ေရးရမယ္ မယ္မယ္ရရလဲမရွိ။ ဒါန႔ဲပဲ ဒီရက္ပုိင္း အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ ခ်င္းစံုတြဲကို ျမွားနတ္ေမာင္ေလး လုပ္ေပးခဲ့တဲ့အေၾကာင္းပဲ ေရးလိုက္မိတယ္။ ကိုယ္မစြံလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ၀ါသနာပါလို႔ပါ း)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ထဲေလ မိန္းမလုိခ်င္လွပါၿပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ရၿပီေပါ့။ မကူညီလို႔ လဲမျဖစ္ေလ ။ ေဘာ္ဒါအရင္းၾကီးေတြကို ဒါေပမယ့္ မခက္ပါဘူးေလ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာလတုန္းကလဲ ေအးခဲေနတဲ့ ၾကားက တစ္ေယာက္ခိုးေပးခဲ့တယ္ေလ။ အခု ေနာက္တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ အေတြ႔ၾကံဳက မေသးေတာ့ဘူးဆိုရေပေတာ့မည္။

အခုအတြဲက နည္းနည္းစဥ္းစားရက်ပ္သည္။ အရင္အတြဲက ျမိဳ႕ေပၚကၾကီးပဲ ။ အလြယ္ေလး ခိုးေပးလိုက္တယ္။ အခုတစ္ေယာက္က နယ္က ..... ေကာင္မေလး အိမ္ဘက္ကလဲ ယံုတယ္ ၊ သူ႔သမီးေလးကို ေက်ာင္းစာေမးပြဲေျဖၿပီးကတည္းကတိုင္း ဒီအေၾကာင္းေတြ ၾကိဳ ျမင္ပံုရတယ္ထင္၏ ၊ အိမ္ထဲ အိမ္ျပင္ေတာင္ မထြက္ရသေလာက္ပဲ ။ ဒီေတာ့ လူၾကီးႏွင့္ လူငယ္ ဘယ္သူက ကလိန္ဥာဏ္ ပိုထြက္မယ္ ထင္လဲ း) ၊ ဟိဟိ အေျဖမွန္ပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူငယ္ေတြပဲေပါ့ ။

ဒါနဲ႔ပဲ ေကာင္မေလးအိမ္ကို စာေမးပဲြမေအာင္ဘူး supplementory exam ထိတယ္ဆိုၿပီး ၊ အိမ္ကထြက္လုိ႔ရေအာင္ ၾကံလိုက္သည္။ အိမ္ ကလဲ စာေမးပဲြဆိုၿပီး ေပးလြတ္တယ္ း) ။ ကဲ လက္ေႏွးရင္ ခြက္ေဆးရမွာဆုိးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ဘသားေခ်ာက အမိအရ ကုိင္ပါေတာ့သည္။ ဒီလိုစီစဥ္လိုက္ၾကတယ္ ၊ ေကာင္မေလးက ျမိဳ႕ေပၚက သူ႔အဘြားအိမ္မွာ ေနတယ္။ ပထမတစ္ရက္ အိမ္ကုိ သူငယ္ ခ်င္းဆီ စာေမးဆိုၿပီးထြက္မယ္ ၊ အဲဒီ့ေန႔မွာ တရားရံုးမွာ လက္မွတ္ထိုးမယ္ ။ ေနာက္တစ္ရက္ေက်ာ္ၾကရင္ ခိုးေျပးမယ္ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ ေအးခဲလွတဲ့ ဒီဇင္ဘာလ 2 ရက္ေန႔မွာ ေဘာ္ဒါေတြစုရံုးၿပီး လက္မွတ္ထိုးပြဲအခမ္းနားေလး က်င္းပလုိက္တယ္။ မေကြးတိုင္းျမိဳ႕ ၾကီးမွာ ထိုးလို႔ရပါလွ်က္နဲ႔ ဘသားေခ်ာက ဧရာ၀တီျမစ္အေနာက္ကမ္း မင္းဘူး တရားရံုးမွာ ထိုးခ်င္သည္ေလ။ ေၾသာ္ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ မရွိေစရဘူးေလ ေဘာ္ေဘာ္ၾကီး ဆႏၵေပါ့ ။ ဒါနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ေလးစီး လူရွစ္ေယာက္နဲ႔ ျမစ္ကူးတံတားၾကီးကိုျဖတ္ကူးေလသည္။ တ၀က္ ေလာက္လဲေရာက္ေကာ တစ္ဖက္မွ လာတဲ့သူက လွမ္းေအာ္သည္။ ဘာတဲ့... ေသခ်ာနားစြန္႔လိုက္ေတာ့ ဟုိဘက္ကမ္းမွာ ေမာ္ေတာ္ ပီကယ္ေတြ အကုန္စစ္ေနတယ္တဲ့ ။ အကုန္ဆုိတာ (ဆုိင္ကယ္၀ွီးတက္၊ လူလိုင္စင္၊ ဦးထုပ္) စတာေတြေပါ့ ။ ဒါနဲ႔ ဘာတစ္ခါမွမျပည့္စံု တဲ့ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္ျပန္ေမာင္းခဲ့ရျပန္သည္။ လိုအပ္တာေတြျပန္ယူၿပီး ျပန္တက္ခဲ့ျပန္ပါတယ္ တံတားေပၚကုိေပါ့။ ဟိုဘက္ေရာက္ ေတာ့စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ အရမ္းၾကမ္းေနတယ္တဲ့။ ဆိုင္ကယ္မွာ ဘက္မွန္ပါမပါ ပါစစ္တာတဲ့ ။ ဗုေဒၶါ..... ဘယ္လုိလုပ္ က်ဳပ္တုိ႔ေယာ က်ာၤးေလးေတြ စီးတဲ့ဘီးက ဘက္မွန္ပါမတံုး :D ခက္ၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ ရပ္ေနလုိ႔က မျဖစ္ဘူးေလ ။ အရဲစြန္႔သြားရေတာ့မွာေပါ့ ။ ဒီေတာ့ ေရွ႕ ေျပး သံုးစီကုိလြတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ျမွားနတ္ေမာင္ေလးကေတာ့ အေျခေနေစာင့္ၾကည့္ေနလုိက္သည္။ 10 စကၠန္႔အၾကာေလာက္မွာ ခရာသံဆူညံသြားတယ္။ ဘာျဖစ္တယ္မသိ ... ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ေမာင္းခဲ့ရာ စစ္မယ့္သူေတာင္မရွိ ၊ ဘယ္ရွိမလဲ သတိုးသားေလး ေမာင္ဘေခ်ာ ကအဖမ္းခံေနရတယ္ေလ ။ သူ႔ေနရာပဲ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္က အံုသြားတာကိုး ။ နည္းနညး္ဆက္စီးသြား ေတာ့ ေဘာ္ဒါေတြ ဆုိင္ကယ္ႏွစ္စီး ၊ ဟိဟိ သြားေတာ့မတိုင္နဲ႔ေနာ္ ။ သံုးစီးေမာင္းေျပးတာ သတိုးသားဆုိင္ကယ္တစ္စီး မိသြားတယ္ ေလ......

ဆက္ပါအံုးမည္။

ေမွ်ာ္လင့္သူ

ဒဏ္ရာရက္စြဲေပၚက .... ငါ .... ( ၂ )

ငါခဏေလာက္လွဲေနၿပီး ညစာစားဖုိ႔ အုပ္ေဆာင္ေလး လွန္ၾကည့္တယ္။ အားလံုးစားေသာက္ၿပီးၾကၿပီ ။ အထဲက သူက လွမ္းေအာ္ တယ္ ။ မနက္က ခ်က္တာေတြမကုန္လုိ႔ ထပ္မခ်က္ဘူးတဲ့ သူတို႔ကေတာ့ အျပင္ကစားခဲ့ၿပီတဲ့။ ထမင္းၾကမ္းခဲေလး ပန္းကန္ထဲထည့္ လို႔၊ ဟင္းက မယ္မယ္ရရမရွိ ။ ငါအရမ္း စိတ္ညစ္သြားတယ္ တစ္ရက္လဲမဟုတ္ ႏွစ္ရက္လဲမဟုတ္။ ငါအလကား သူတို႔ဆီက စားေနတာမဟုတ္ ။ ငါ တစ္လတစ္ခါ ထမင္းဖုိးရွင္းေပးရတယ္ ။ ေနာက္ အိမ္လခ ရွင္းေပးခဲ့ရတယ္ ။ ဒါေတြကုိ ေမေမ မသိေစခ်င္ ။ သူကေရႊဘံုစံထားေပမယ့္ အခုလို ေနေနရတာကို ျမင္ရင္ သူတို႔ကုိ ေနာက္မွ ဒီလိုက်ိတ္ၿပီး ေနေနတဲ့ ငါ့ကို အရင္သတ္မွာ ။ မသြားခင္ကတညး္က မက္စရာမရွိလုိ႔ ေမေမ့စကား အခုနားထဲမွာ အျမဲၾကားေနခဲ့တယ္။

အုပ္ေဆာင္း ျပန္အုပ္ၿပီး အ၀တ္စားေလးလဲကာ အျပင္ေလာကထဲ ငါထြက္ခဲ့တယ္။ ငါ့ကုိသိတဲ့သူ ဒီရက္ကြပ္ထဲမွာေတာ့ လမ္းထိပ္က ကုန္ စံုဆုိင္က အပ်ိဳၾကီးရယ္ ငါအပ်င္းေျပငွားဖတ္ေနၾက စာအုပ္ဆုိင္က အသက္ခပ္လတ္လပ္ အစ္မၾကီးရယ္ ၊ ငါအထီးက်န္သြားတိုင္ သြား ထုိင္ျဖစ္တဲ့ လၻက္ရည္ဆုိင္က စားပြဲထိုးေလးရယ္ ။ ငါအျပင္ေလာကထြက္တုိင္း ဒီသံုးေနရာပဲထြက္မိတယ္။ ေ၀းေ၀းသြားလုိ႔ကလဲ မရ၊ အျပန္ေနာက္က်ရင္ တံခါးပိတ္မယ္က ၾကိဳေျပာထားတယ္။ ငါအျပင္မွာ ဗိုက္ကေလးျဖည့္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ရာေလး
ေပၚလဲမိ တယ္။ ငါအိပ္တဲ့ေနရာမွာ မီးဖိုဘက္က လာတဲ့မီးေလးနဲ႔ စာအုပ္ကို ရေအာင္ဖတ္တယ္။ ဒါေတာင္ မီတာခတက္တယ္ဆုိၿပီး ဘာ မေျပာညာမေျပာနဲ႔ မီးကုိပိတ္သြားတယ္။ ငါ ေဒါသမျဖစ္ေတာ့ ငါ ရေအာင္ဖတ္မယ္ဆုိၿပီး အပ်ိဳၾကီးဆုိင္က ၀ယ္ထားတဲ့ ဖေယာင္း တုိင္နဲ႔ ငါစာကုိဖတ္ခဲ့တယ္။

တစ္လမွာ ႏွစ္ရက္ထဲ နားရတဲ့ ငါ ေကာင္းေကာင္းနားဖူးတဲ့ ရက္မရွိခဲ့။ တစ္ရက္ေလာက္ အိပ္ေရး၀ေအာင္ အိပ္မယ္ၾကံတယ္ ။ ျခင္ ေထာင္ၾကိဳး လာျဖတ္သြားတယ္။ လူသြားလမ္းၾကီးမွာ ေနဖင္ထုိးေအာင္ အိပ္ေနလို႔တဲ့။ ငါေတြးမိတဲ့ ငါစိတ္အရမ္းနာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါအတြက္နဲ႔ ငါ့ေဆြမ်ိဳးေတြ ၾကားမွ ျပႆနာတက္မွာ မလုိခ်င္ဘူး ။ ငါ သူတို႔ဆီမွာ ေနတဲ့ တစ္ေလွ်ာက္ ငါျဖစ္ခဲ့တာေတြကို ရင္နာနာနဲ႔ ဘ၀ကေပးတဲ့ သင္ခန္းစာလုိ႔ ငါမွတ္ယူခဲ့တယ္...

တခ်ိန္က ဒီရက္စြဲေတြေပၚမွာ ရွင္သန္ခဲ့တဲ့ ရက္ေတြကို ျပန္ေတြးမိရင္ ငါ ရင္ေတြနာက်င္ၿပီး မြန္းၾကပ္လာတယ္။ ဒီရက္စဲြေတြဟာ ငါ့ႏွလံုးသားမွာ ထင္က်န္ေနတဲ့ ဒဏ္ရာေတြပဲေပါ့။ ဒဏ္ရာ ရက္စြဲေတြပါ.

ေမွ်ာ္လင့္သူ

ဒဏ္ရာရက္စြဲေပၚက .... ငါ .... ( ၁ )

ငါ ဆိုတဲ့ ငါတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ မိဘရင္ခြင္ကခြာထြက္ၿပီး အေဒၚဆိုတဲ့ အားကုိးခ်က္နဲ႔ ျမိဳ႕ၾကီးၿပၾကီးကုိ အထင္ၾကီးတက္တဲ့ ငါ ခရီးေဆာင္အိပ္ကုိဆြဲၿပီး တစ္ေယာက္ထဲထြက္ခြာလာခဲ့တယ္။ ဟိုေရာက္ရင္ ဘာလုပ္မယ္ ညာလုပ္မယ္၊ ဟုိသင္တန္းတက္မယ္ ဒီသင္ တန္းတက္မယ္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ေပါ့။ အပူဆိုတာေ၀းေရာ အရာအားလံုးဟာ မ်က္လံုးထဲမွာ ေရခဲမတက္ ေအးခ်မ္းေနခဲ့တယ္။

ေမွာ္၀င္တုတ္နဲ႔ ရမ္းလိုက္ရင္ ျဖစ္လာသလုိ ျမိဳ႕ၾကီးမွာေနရင္ ျဖစ္မယ္ဆုိတဲ့အေတြးက သံမိႈဆြဲသလိုပဲေပါ့ ။ မက္လံုးေပးခဲ့တဲ့ သူတို႔ကလဲ အခုပဲ သူတုိ႔က အကုန္ျဖည့္ဆည္းေပးမလို ငါ့ကိုဆဲြေဆာင္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းပညာကလြဲလို႔ ဘာမွဗဟုသုတမရွိတဲ့ငါ အယံုၾကီးယံုခဲ့မိ တယ္။ ငါေရာက္ၿပီး ဒုတိယေန႔မွာပဲ ငါအလုပ္စလုပ္ရတယ္။ သူေျပာသလုိ အထပ္ျမင့္တုိက္ၾကီးထဲက အဲယားကြန္းအခန္းထဲမွာ ေဘာပင္ ကုိင္ၿပီး အလုပ္ေတာ့မဟုတ္ခဲ့၊ ေနပူပူမွာ မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကိုင္ၿပီး ကုန္တင္ကုန္ခ်ၾကည့္ရတဲ့ တာ၀န္ ၊ ေနာက္ ဂိုေဒါင္ေလး သံုးေလး လံုးကုိ ေစာင့္ၾကည့္ရတဲ့ သူတုိ႔အေခၚ ဂိုေဒါင္မႈးေပါ့. ၊ ငါစိတ္မပ်က္ခဲ့ဘူး . အရာအားလံုးလန္းဆန္းတက္ၾကြေနခဲ့တယ္၊ သူ(အေဒၚ) က ေျပာခဲ့တယ္ ၊ ဒါက ေလာေလာဆယ္တဲ့ လုပ္ထားႏွင့္တဲ့ သူ႔အမ်ိဳးသားက အဆင္ေျပရင္ သူ႔အလုပ္မွာ ေခၚထားမယ္တဲ့ေပါ့ ။

ငါအလုပ္စဆင္းရတယ္ ၊ သူ႔အိမ္က ဘီးအစုပ္ကေလး တဆင္းနဲ႔ေပါ့ ။ မႏၱေလးလုိဆိုင္ကယ္တစ္၀ီ၀ီျမိဳ႕ၾကီးမွာ ေရာင္ေပေပေလးေပါ့။ ဘီး ေလးမွာ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလး ခ်ိတ္ၿပီးေပါ့။ ေနကုန္ေနခန္း ငါအလုပ္ကုိ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ငါဒီအလုပ္ကိုခဏလုပ္မယ္ ေနာက္ပုိင္း ငါသင္တန္း ေတြတက္မယ္ေပါ့ ။ ငါမျငီးျငဴခဲ့ပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္ သူက ငါအလုပ္သြားဖုိ႔အတြက္ တစ္စီးတဲ့ရွိတဲ့ဘီးကို ျပန္လုိခ်င္ခဲ့တယ္ ။ ငါအလ်င္ျမန္ပဲ ေမေမ့ဆီက ေငြေတာင္းၿပီး ငါကိုယ္ပုိင္ ဘီးသစ္ေလး ၀ယ္လုိက္တယ္။

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ငါအျဖစ္က ပုိဆုိးလာခဲ့တယ္။ ငါ မေန႔က တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းလုိ႔ ကုိက္ခဲေနေပမယ့္ သူတုိ႔စားဖို႔ မနက္စာထမင္းအိုး အတြက္ ငါထတည္ေပးရတယ္။ ဟုိလုပ္ဒီလုပ္နဲ႔ ျပန္ၿပီး မအိပ္တက္ေတာ့တဲ့ငါ သူတို႔မႏိုးခင္ ေရခ်ိဳးတာ ၊ ေနာက္ေဖးသြားတာ ၿပီး ေအာင္လုပ္ထားလိုက္ရတယ္။ အဲလိုမွမဟုတ္ရင္ ငါဆုိတဲ့ငါ မလြယ္ ။ ငါအိမ္မွာ မနက္စာကို ေမေမက ရွယ္လုပ္ခဲ့ေပးေပမယ့္ သူတို႔ မ်က္ႏွာညိဳၿပီးမွ ငါမနက္စာ တလုပ္စားရမွာကို ငါမလိုခ်င္ခဲ့ဘူး ။ သူထည့္ေပးတဲ့ တစ္ရာဖိုး ေျခာက္ခုဆိုတဲ့ ဘယာေၾကာ္ေလးနဲ႔ ငါထမင္းခ်ိဳင့္ထုတ္ၿပီး ငါအလုပ္ကုိထြက္ခဲ့ရတယ္။ တစ္ညလံုးလဲ ဆာေလာင္ခဲ့တဲ့ ဒဏ္ကုိ ငါ ၾကာၾကာမထိန္းႏုိင္ေတာ့ ။ လမ္းထိပ္က အပ်ိဳၾကီး ကုန္စံုဆုိင္က တစ္ရာတန္ေပါင္မုန္႔ေလးကို ကုိက္ရင္း ဘီးေလးနဲ႔ အလုပ္ဆီကို ၄၅ မိနစ္ၾကာေအာင္ငါနင္းခဲ့တယ္။

ငါ သူ႔ဆီမွာ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ရ ရဲခဲ့ရ ငါ အလုပ္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာမျငိဳျငင္ခဲ့ ။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ငါဘ၀ရဲ႕ တာ၀န္ေတြ ကို ငါ ထမ္းေဆာင္ခဲ့တယ္။ ငါ့လက္ေအာက္က လူေတြကုိလဲ ငါဂရုစိုက္ဆက္ဆံခဲ့သလို ငါရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြကုိလဲ ငါသင့္ ေအာင္ေပါင္းခဲ့တယ္။ ငါ ရဲ႕ ေစတနာေရာင္ျပန္ဟပ္တယ္ပဲ ေျပာရမလား ။ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ ငါလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မိတ္ေဆြ ေကာင္းေတြ ငါရရွိလာတယ္။ ပိုင္ရွင္ကလဲ အေလးေပးခဲ့တယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္တုိင္း ငါ့ထမင္းခ်ဳိင့္လွပ္တိုင္း ငါစိတ္ညစ္ရတယ္ ဒါေပမယ့္ ငါမ်က္ႏွာမငယ္ရပါဘူး ။ ငါအေပါင္းသင္းေတြက ေကာင္းလြန္းတယ္။ ေနာက္ ဒီထမင္းခ်ိဳင့္ကို မယူခဲ့ပဲ နင္ဘာစားခ်င္လဲ ေျပာသာေျပာလုိက္ျဖစ္ေစရမယ္ ဆုိတဲ့သူေတြ ။ ငါအလြန္မင္းေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့မိတယ္။

ငါ ညေနရံုးဆင္းခါနီး အလုပ္သမားေတြနဲ႔ ေဘာလံုးကစားရင္း ရင္းႏွီးမႈယူခဲ့တယ္။ အဲေနာက္ ငါေရခ်ိဳးၿပီး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ မႏၱေလးေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးထဲ ဘီးသစ္ကေလး စီးၿပီး ေလွ်ာက္လည္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဦးပိန္ဘက္ ငါေရာက္ခဲ့သလို တစ္ခါတစ္ ေလလဲ ဘုရားၾကီးမွာ သြားထိုင္ေနခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ငါအိမ္ျပန္ရတယ္ ။ ငါအိမ္ေရာက္ရင္ အလုပ္ကျပန္ရင္ ၾကိဳမယ့္သူမရွိခဲ့ ငါအတြက္ ေက်ာခင္းဖုိ႔ေပးထားတဲ့ ေနရာေလးမွာ ခဏလဲေနမိတယ္။ မီးဖိုခန္းဘက္ကလာတဲ မီးေရာင္ျပျပေလးနဲ႔ ေအးခဲတဲ့ ေဆာင္းတြငး္မွာ ေတာင္ ၾကမ္းခင္းမပါပဲ သံမံတလင္းေပၚ ဖ်ာေလး တစ္ခ်က္ ခင္းၿပီး ေနခဲ့ရတယ္။

ဆက္ရန္........

ေမွ်ာ္လင့္သူ

ဒီဇင္ဘာ ရာဇ၀င္

အညာေျမရဲ႕ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းတြင္း တစ္ညဟာ ရိုးသားမႈေတြဖံုးအုပ္ၿပီး တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းလွ်က္ရွိေနခဲ့သည္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခု လံုးမွာလဲ အေႏြးဓာတ္ပ်က္ပ်ယ္မည္ ဆုိးသျဖင့္ မလႈပ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေအးလြန္းလွသည္။ ညသန္းေခါင္ခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းမၾကီး တစ္ခုလံုးမွာ လူသူကင္းမဲ့ၿပီး ျမဴခိုးမ်ား အုပ္ဆုိင္းေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖုိ႔ေတာ့ ပံုမွန္အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ေပါ့။ သူမ်ားေတြလုိ ေအးေနေပမယ့္လဲ မေကြးႏုိင္ေသးေပ။ အလုပ္မွအျပန္ ထူထဲစြာ၀တ္ဆင္ၿပီး ဆုိင္ကယ္ကုိ အရွိန္ႏွင့္ေမာင္းႏွင္လာခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အိမ္ ႏွင့္ အလုပ္က ၁၀ မိနစ္စာေလာက္စီးရသည္။ ေအးခဲလြန္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၁၀ နာရီစာ စီးရေနသည္ေတာင္ထင္ ရသည္။ ေဘးဘယ္ညာၾကည့္ေတာ့လဲ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ မီးေရာင္ျပျပေလး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ဆုိင္ကယ္တစ္ရိပ္ရိပ္ ေမာင္းႏွင္ခဲ့သည္။
ထုိသုိ႔ ေမာင္းႏွင္ရင္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာ ဆုိ႔ႏွစ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အျဖစ္ပ်က္တစ္ခု ေခါင္းထဲ ၀င္လာခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္အနည္း ငယ္အၾကာကေပါ့.........................

ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ ညေလးတစ္ညမွာ ကၽြန္ေတာ္ေဘာ္ဒါေတြႏွင့္ ျမိဳ႕ထဲမွာ ေလွ်ာက္ပတ္ေနခဲ့သည္။ အပူပင္မဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ေပါ့။ အခ်ိ္န္အေတာ္လင့္သည္ႏွင့္ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့သည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ည ၁၂ နာရီ ပတ္၀န္းက်င္ရွိေနခဲ့ၿပီ။ ေမေမအဖို႔ မအိပ္ႏိုင္ေသး ခ်စ္လွစြာေသာ သားၾကီး ႏွင့္ လင္ေတာ္ေမာင္ကို ေအးသည့္ၾကားမွ ေစာင့္ေနရသည္။ ေဖေဖကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လုိ အေလလုိက္ေနသည္ ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ အလုပ္ကိစၥအတြက္ႏွင့္ ခရီးသြားေနျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သည္ႏွင့္ ညအိပ္ရာ၀င္အ၀တ္စားလဲၿပီး ေမေမႏွင့္အတူ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေဖေဖ့ကို ထုိင္ေစာင့္ရင္း စကားေတြေျပာေနလုိက္သည္။

ခဏအၾကာတြင္ အိမ္ေရွ႕မွ ကားဟြန္းသံၾကားလိုက္ရသည္။ ေဖေဖျပန္ေရာက္လာသည္။ ေဖေဖႏွင့္အတူ ေဖေဖ့လက္ထဲတြင္ ခ်မ္း၍ တုန္ေနေသာ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ပါ ပါလာသည္။ အေၾကာင္းစံုေမးၾကည့္ေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔ ေတြ႔ ခဲ့ေၾကာင္း ၊ ေခြးမၾကီးနဲ႔ ကြဲေနေၾကာင္း ၊ ေသသြားမွာစိုးသျဖင့္ သနားေသာေၾကာင့္ ကားရပ္ၿပီး ေခၚလာခဲ့ေၾကာင္း ေျပာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လဲ ေခြးေလးကို အ၀တ္မ်ားျဖင့္ ေႏြးေထြးေအာင္ သိပ္လုိက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လဲ ညအိပ္ရာ၀င္ခဲ့သည္။

အခ်ိန္ေတြ တျဖည္းျဖည္းၾကာလာခဲ့သည္... ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု၀င္ ၄ ေယာက္တြင္ တစ္ေယာက္ထပ္တိုးလာခဲ့သည္ ။ ထိုတစ္ ေယာက္မွာ ေခြးကေလး တိုးေမာင္ ပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးက ခ်စ္ၾကသည္။ တိုးေမာင္ကလဲ လိမၼာလြန္းလွ သည္။ ေဖေဖေျပာေနက် စကားေလးတစ္ခြန္းကို အျမဲၾကားေနမိသည္။ ငါ့သားေတြနဲ႔ ငါ့မိန္းမကေတာ့ ငါ့သားေလး တိုးေမာင္ေလာက္ ေတာင္ အသံုးမက်ဘူးေဟ့.. ၾကည့္စမ္း ငါအလုပ္ကျပန္လာရင္ တိုးေမာင္က ေျပးၾကိဳေဖာ္ရတယ္.. ဟင္း သူတို႔ကေတာ့ မလႈပ္တလႈပ္ တဲ့။ ေဖေဖစိတ္ၾကည္ေနတဲ့ေန႔မ်ိဳးျဖစ္သည္။ တုိးေမာင္ကလဲ အလုိက္သိလြန္းစြာ အျမီးေလး ႏွံ႔ၿပီး ေျပးၾကိဳတက္သည္။

တစ္ခါတစ္ေလ ေဖေဖ အလုပ္ထဲမွာ စိတ္အခန္႔မသင့္တဲ့အခါမ်ိဳး ျပန္လာတဲ့အခါၾကရင္ တိုးေမာင္ကေတာ့ မသိေပ။ ပံုမွန္အတိုင္း ပြတ္ သီးကပ္သပ္ႏွင့္ ၾကိဳလွ်င္ ေဖေဖက ေငါက္လြတ္တက္သည္။ ထုိအခါမ်ိဳးၾကရင္ တိုးေမာင္ေလး ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ၀ပ္သြားတက္ သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုး သေဘာက်ၿပီး ရယ္ခါမွ ျပန္ထလာတက္သည္။ ထုိအခါေဖေဖလဲ စိတ္ေျပသြားတက္သည္။

ထိုသုိ႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုေလး ဒီဇင္ဘာေဆာင္းတြင္းအျပင္ ရာသီဥတု ၃ ပါးလံုးကုိ ေအးအတူပူအမွ်ႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာဖတ္သန္း ခဲ့ၾကသည္။ သိပ္မၾကာေပ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ မိသားစုေလးထဲ အနိစၥဆုိတဲ့ မုန္တိုင္းတစ္ခု ၀င္ေရာက္ခဲ့သည္။ လူသားတို႔မေရွာင္လဲြႏိုင္ ေသလမ္းသို႔ ေဖေဖ ႏွလံုးေရာဂါခံစားရၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းသြားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစုေလး အရမ္းေၾကကြဲ၀မ္းနည္းခဲ့ရသည္။ ပထဆံုးအၾကိမ္ ဒီေလာက္ပူေဆြးမႈကိုခံစားဖူးသည္ဆုိေတာ့ ရူးသြပ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ပင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုး ပူေဆြး ေနသလို တိုးေမာင္ေလး မွာလဲပူေဆြးေနခဲ့သည္။ ေဖေဖဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း တိုးေမာင္ အရင္ကလုိ မျမဴးေတာ့ေပ။ အျမဲကုပ္ေခ်ာင္း ေခ်ာင္းႏွင့္ ေဖေဖအိပ္ရာနားကိုပဲ သြားသြားအိပ္ေနတက္သည္။ အစားလဲ ေနာက္ပိုင္း သိပ္မစားေတာ့ေပ။ ပိန္လွီလာခဲ့သည္။ ဆရာ ၀န္ေခၚၿပီး ေဆးထိုးလဲမတိုးပဲျဖစ္လာခဲ့သည္။ သိပ္ေတာင္မၾကလိုက္ေပ.. သူအရမ္းခ်စ္ေသာ သူ၏ သခင္ေနာက္သုိ႔လိုက္သြားခဲ့သည္။ ထုိအခိ်န္ကလဲ ဒီဇင္ဘာလၾကီးေပါ့.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖုိ႔ ထပ္မံပူေဆြးရျပန္သည္။

ေအာ္ အခုဆုိရင္ ေဖေဖႏွင့္ တိုးေမာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္ခြင္ကေန အၿပီးတုိင္ထြက္ခြာသြားသည္မွာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။. ဘ၀တပါးသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕သြားေသာ ေဖေဖႏွင့္ တိုးေမာင္အတြက္ အျမဲရည္စူးၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုသံုးေယာက္ အျမဲကုသိုလ္လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေဖေဖႏွင့္ တုိးေမာင္ ေကာင္းရာ သုဂတိလားပါေစ.
သတိရလြမး္ဆြတ္လွ်က္.....

ေမွ်ာ္လင့္သူ